Mensenrechten ? In de bijstand even niet…..

Of hoe kaneelpijpjes inpakken belangrijker is dan het recht op verdediging in een strafzaak.

Inleiding.

In 2014 ben ik teruggekomen naar Nederland, overhaast. De details laat ik hier achterwege, kort door de bocht, een Tsjechische civiele rechter maakt fouten met de alimentatieberekening (tot op de dag van vandaag heb ik die berekening niet, men weigert deze te geven…. er is geen berekening gemaakt), als gevolg daarvan komt er een onmogelijke alimentatie-eis waar ik niet aan kan voldoen. Hetgeen resulteerde in een schuld en het opleggen van een gevangenisstraf van 9 maanden.

Dus werk opgezegd in Tsjechië (waar ik naar toe verhuisd was om dicht bij de kinderen te zijn), spullen gepakt en terug naar Nederland. De bijstand in.

Re-integratie.

Eenmaal in de bijstand, dien je daar weer uit te stromen. Althans op papier. Daarvoor moest ik naar Caparis in Drachten. De sociale werkplaats die in transitie was geweest en had ontdekt dat bijstandsgerechtigden geld opleverden door ze te laten re-integreren.

Ik wist niet dat ik gedesintegreerd was, maar wel dat als ik niet meewerkte er problemen met de bijstand zouden ontstaan. Dus braaf heen.

Eerste dag rondleiding, we zouden later kaneelpijpjes gaan inpakken werd ons verteld.

Tweede dag intake gesprek, en ik was klaar. Zaken als arbeidsritme opdoen, na 30 jaar gewerkt te hebben? Uitgelegd dat ik wel een wekker had. CV leren schrijven? Ze hadden die van mij nog nooit gezien, dus hoe te oordelen dat die fout was? Bovendien paar jaar daarvoor had ik dat CV gebruikt en kon kiezen uit 6 banen, iets recenter na een reorganisatie had ik met dat CV binnen 2 weken werk. Conclusie : traject al afgelopen bij de intake, Caparis zou dit terugkoppelen naar de gemeente.

Iets van 2 weken later brief van de gemeente : ik was ongeoorloofd afwezig geweest bij het re-integratie traject…..en ik moest weer heen. Merkwaardig. Maar dat wat moet, dat moet. Zonder uitkering of andere vorm van inkomsten betaal je moeilijk de huur. Dus op aangekondigde dag en tijd weer heen, om me af te melden.

Net daarvoor had ik bericht gehad dat in Tsjechië het beroep welke ik ingesteld had tegen de opgelegde gevangenisstraf ging dienen. Belangrijk, om meerdere redenen.

  1. de straf op zich
  2. de financiële schuld kon daarmee ook aangevochten worden
  3. mijn kinderen wonen in Tsjechië, die wil ik wel kunnen bezoeken zonder opgesloten te worden
  4. het is de reden dat ik in de bijstand zit, in Nederland, win ik dan kan ik weer naar Tsjechië en daar aan het werk.

En wat is belangrijker? Kaneelpijpjes inpakken of de net genoemde 4 punten? Duidelijk dus. Kaneelpijpjes inpakken even niet. Gemeente hiervan ook netjes in kennis gesteld, en aan de slag gegaan met mijn verdediging.

Maatregel.

De keuze om te kiezen voor mijn verdediging bleek dus maatregelwaardig gedrag te zijn. Ik kreeg een kortingsmaatregel opgelegd. 40% voor 1 maand. Uiteraard was en ben ik het daar niet mee eens, immers, wat is er verwijtbaar aan de keuze die ik gemaakt heb ? Wat was belangrijker ? Die kaneelpijpjes of het aanvechten van de onterecht opgelegde straf? Een straf die me ook nog eens beperkt in het zoeken naar werk, dus re-integratie tegenwerkt. En ik mocht mijn re-integratie niet tegenwerken wordt als argument gebruikt om me de maatregel op te leggen. Hoe merkwaardig deze logica.

Dus in bezwaar bij de wc-eend commissie (afgewezen) en naar de rechtbank, in beroep!

Beroep.

Argumenten zoals boven genoemd wat uitgewerkt in het beroepsschrift, opgestuurd naar de rechtbank. Op de zitting nog wat toegelicht, en toen kwam de uitspraak.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder uit de houding en het gedrag van eiser kunnen concluderen dat eiser onvoldoende heeft meegewerkt aan zijn re-integratie. Het is aan eiser te wijten dat hij geen gebruik heeft gemaakt van de aangeboden mogelijkheden. Het komt daarbij voor rekening en risico van eiser dat hij prioriteit heeft gesteld aan de rechtszaak in Tsjechië boven volledige medewerking aan het re-integratietraject. Verweerder heeft aan eiser een maatregel van 40% kunnen opleggen over de periode van 1 december 2014 tot en net 31 december 2014.

De rechtbank is niet gebleken van dringende redenen die verweerder hadden moeten nopen tot het afzien van deze maatregel. Het beroep van eiser treft geen doel.

En toen werd ik even stil. Het is aan eiser te wijten…..

Een dergelijke uitspraak is alleen te plaatsen in het kader van een strikte toepassing van de participatiewet, er is een voorziening waar je gebruik van dient te maken. Punt. Geen discussie.

Echter er zijn meer wetten dan alleen de participatiewet! Wat te denken bijvoorbeeld van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens?

Art. 6 lid 3.

Een ieder tegen wie een vervolging is ingesteld, heeft in het bijzonder de volgende rechten:

(b) te beschikken over de tijd en faciliteiten die nodig zijn voor de voorbereiding van zijn verdediging;

Het meest kwalijke vind ik, dat als ik dat had gedaan wat de rechtbank nu feitelijk van me eist, ik me niet had kunnen verdedigen tegen een onterecht opgelegde straf. Ik zou eigenlijk verwachten dat de staat der Nederlanden dient mee te werken, en alles in het werk te zetten, ter bescherming van zijn ingezetenen. Niet dus. Kaneelpijpjes inpakken waren belangrijker.

Mensenrechten, maar ook gezond verstand, tellen in de bijstand even niet…..

Op naar de Centrale Raad van Beroep.

Eddy